مخته : مخته ها نوعي نوحه سرايي است كه زنان در عزاداريها ميخوانند اين گونه اشعار كه بنام يك فرد خاص اعم از جنگجو يا قهرمان خوانده ميشود اين مراثي در زمان جنگهاي عبدالرحمن باب شد و تا اوائل قرن بيستم ادامه داشت و هم اكنون هم به شكل خفيفتري وجود دارد مخته هاي گل مامد ، غلام حسن و فيضو از مشهورترين مخته ها مي باشند

مخته  گل مامد كه در رثاي سردار گل مامد هزاره كه در جنگ مابين مردم هزاره و حبيب الله كلكاني مشهور به بچه سقا (جنگهاي اين دوره بنام جنگ سقوي در بين هزاره ها شهرت يافت) رخ داد سروده شد

سردار گل مامد كه ميدانست با فتح روستاها زنان و دختران مورد تجاوز واقع ميگردند پشت سر آنها حركت نموده و زماني كه كسي غير از او براي دفاع از زنان باقي نمانده بود آنقدر جنگيد تا تمام زنان و دختران را فراري داد و آنگاه با زخمهاي بيشماري كه برداشته بود خود نيز جان به جان آفرين تسليم نمود در حالي كه تعداد زيادي از آنان را نيز كشته بود و دشمنان جسدش را تكه تكه و سرش را از تنش جدا نمودند

اربون تو گل مامد ما

قيرون تو گل مامد ما

سردار اته مامد ما

حاكم نو آمد ما

شاري كابل غوغا شده ، پرچم سرخ بالا شده ، باچه سقو پاچا شده

اربون تو گل مامد ما

قيرون تو گل مامد ما

سردار اته مامد ما

حاكم نو آمد ما

يك جنگ د سراوضه شده ، گل مامد خو كشته شده ، سرك شي بريده شده

اربون تو گل مامد ما

قيرون تو گل مامد ما

سردار اته مامد ما

حاكم نو آمد ما
+ نوشته شده توسط محمد صفدری در جمعه نوزدهم اردیبهشت 1393 و ساعت 19:33 |
بییه دمبورَه زو دمبورَه سازکو

نوایی دِلبری از ناو آغاز کو

بییه دمبورَه زو که دِلمَه تنگَه

گرهِ دِلی تنگم را تو واز کو

***

بییه که دمبورِه تو دم بگیره

دَه دِلمَه چنگ زدَه ماکم بگیره

بییه که غم شده سلطان قلبم

بزن که سلطنت از غم بگیره

***

دو انگشتت دو یارِ دمبورِه تو

دو چشمانم خمارِ دمبورِه تو

دوتاری دمبورَه ازگیسویی یار

مَه قربانِ دوتارِ دمبورِه تو

***

بییه دمبورَه زوکه دم مه بوره

کوکِ دِلمَه دَه کوکِ دم تو جوره

بییه دمبورَه زو که دِل غریبه

غم ودردغربت از سرمه زوره

***

شبی که دمبورِه تو شد بهاری

دوبیتی سر کدوم صوت قناری

دوبیتی و دوتاری دمبورِه تو

میانِ جسم و جانم گشتَه جاری

***

خزان رفت از دیاری دمبورِه تو

شکوفا شد بهاری دمبورِه تو

زمستانی دوچشمانم بدل شد

به تابستان کناری دمبورِه تو

***

الا ای دمبورَه ای یارِغارم

الا ای راوی یی رنجِ تبارم

بگواز رازی که درسینه داری

بگو از دردِ مــردمِ دِیارم

***

بگو از سرگذشتِ آغَه بیگُم

بگو از ظلم رحمان ها به مردُم

بگو از اوج پروازی شرینها

میان دره هایی سبزی گندُم

***

الا ای دمبورَه دم مَه دَه دم تو

مَه قربانِ صدای زیرو بم تو

الا ای دمبوره ای یار صفدر

بیه قاومای موره جم کو بسم تو

+ نوشته شده توسط محمد صفدری در پنجشنبه یکم اسفند 1392 و ساعت 19:54 |
صباي گا اَمادُوم دَ خانِه تو

وقت نماز وادِه خمير زدِه تو

ديستاي نازوكت ‌منِه خمير بود

سَتكه‌ موخورد شَرَنگ مي‌زد روپْيِه تو

+ نوشته شده توسط محمد صفدری در سه شنبه سی و یکم مرداد 1391 و ساعت 18:10 |
سلام دوستان گرامی: خیلی وقت است  که در وبلاگم

مطالب  جدید نگذاشتم این  به این دلیل بوده که اصلا

 وقت نداشتم.وباز هم میگم تمامی مطالب این وبلاگ بر

 گرفته شده از کتاب محمد جواد خاوری بوده فقط

من می خواستم  که این کتاب را در یک فضای مجازی بگذارم

بغضی از دوستان ایراد گرفتن. و گفتن که  بعضی از

مطالب یه کمی غیر اخلاقی است .و باید سانسور کنی .در

 این مورد باید بگم من هیچ کاری نمیکنم 

  هرچی

 در کتاب نوشته من مینویسم همین .

+ نوشته شده توسط محمد صفدری در شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1389 و ساعت 13:3 |

 

سر کو ی بیلن طنَو بگیروم

 

                     خبر از دوخترای گرمو بیگروم

 

خبر ازدوختر گرمو چی باشه

 

                    کی یارمه کهنه گشته نَو بیگروم

 

 

 

ازین جی تا مزارَه گول بکاروم

 

                    بَله شی اَ ودیده خوره بُباروم

 

دَصدامید بیشنوم سرِ رای شی

 

                    کی روزی از بله گول بیه یارمه

 

 

 

صبا بخیر دَرای تو اینتیظاروم

 

                        دَاینتیظار تو ما پیش مازاروم

 

توره دانم خوداسر بیرارتو

 

                       دیگه نگو که ما دَ سرتو قاروم

 

قاصد بورو بگو مجال نداروم

 

                        بو زوتربیَیه کِی آل نداروم

 

ازآن روزی کَی با تو آشنا یوم

 

                   به جز عشقت دیگه جنجال نداروم

 

 

دَزی شَو های دیراز خَو نداروم

 

                 کمر  باریگ ســینه لولونداروم

 

اگر یگره بشینوم بیخ دیده

 

                 مادَدیل خو هرگیز کوتَو نداروم

 

 

دَقَد جُوانو مـــــا کس نَدَروم

 

                   جورِ پیچی دیل شیکسته داروم

 

 

مردوم موگه اِی بچه آشوقبازه

 

                  باچه خورو ما کار کس نداروم

 

نیشانی از شیخی پَیزار بیگروم

 

                      صبا رفتَه رای مازار بیگروم

 

سَر خوره خاک کَنوم دَسر رای شی

 

                           شیخی چادَر ریشه دار بیگروم

 

 

ازی دشت سفید قول بالَه موروم

 

               دیده رخصت بیدی سون خانه موروم

 

دیده رخصت بیدی دیل مو دَپس مو

 

                 یکگ بوسه بیدی بور شُود نفس مو

 

 

دَرَی شیو می رَوم نالیده موروم

 

                  سون درگه قلایت دیده موروم

 

سون درگه قلایت دیده دیده

 

                زگریه چشم خود مالیده موروم

 

 

 

ازی آغیل دَاو آغیل نموروم

 

                        دَپیش یار دیل بی دیل نموروم

 

دَپیش یار دیل بی دیل جاییل

 

                     دَ یگ بوسه گردونِ کیل نموروم

 

 

به دایزنگی موری رایت بیگروم

 

                      به دیسمال خاک پایایت بگیروم

 

به دیسمال خاک پایایت چی باشه

 

                     به کاغذ چهره مایت بگیروم

 

 

 

بلای چیشمانای شی رَه بگروم

 

                    به دیدَه خاگ پای شی رَه بگیروم

 

شُوده چَن روز کی روی شی رَه ندیدوم

 

                     دَم شام سررای شی رَه بگیروم

 

 

 

 

صبا خاست خودا دوخَر بیگروم

 

                      خبر از مادرودوختر بگیروم

 

اگه مادر مره دوختر ندییه

 

                      مثال چوب آرچه در بگیروم

 

 

 

ازین جا تا به کابول او بگیروم

 

                      خبر از بچه ی گیزَو بگیروم

 

خبرآمد کِی گیزو بُرد یاره

 

                       به جای یار کهنه نَو بگیروم

 

 

سمند یِرغه گگ یالت بنازوم

 

                      به دور گردنت طَوقی بسازوم

 

اگه اِمشو مَرَه منزیل رسانی

 

                   طیلا رَه او کده نالت بسازوم

صبا گا رفتُوم دَپس هیزوم

 

                  دَرای مه بور شُودود جانانه بیگوم

 

به دیل گفتوم کی یگ بوسه بگیروم

 

                  

خَرون بی خُندَه تا شود دَگندوم

 

 

 

پنای مو دَخودا وچارده ماصوم

 

                   اَلَی بِییه بوری آردی مو سر گو م

 

دَزی قُلا دیگه گوذرو نموشه

 

                 آردومو اوفتدی دَ دان مردوم

 

 

اَلی دیده امروز میمون تو موشوم

 

                تَی دالون شیشته قوربون تو موشوم

 

نِیره چادر خو خندَگگ موکونی

 

                  اَلی صدقه لب ودندون تو موشوم

یکگ از شیو مِیه ما نمی نَخشوم

 

                   بِیِه شی سو یِه نَی پچه شی لَخشوم

 

امی ره از دیل اوگار خو موگوم

 

                   پچه لخشوم ما بلیبور تو موشوم

 

 

آبی نَزو کی ما دوختر تو موشوم

 

                  اگه موردوم خون جیگر تو موشوم

 

آبی مَرَه قَد زدی قَد تال سینجید

 

                   تال سینجید دَ بند دیل مه رسید

 

 

بریشوم وابریشوم وابریشوم

 

                 سیا ما شیو کنوم خودمه بُپوشوم

 

سیا ماشیو کنوم از موی باره

 

                   دوباره چیتِ کوچی رَه نَپوشوم 

 

 

 

خون مه آید نکنید  ما آبَلَــگوم

 

                       چیشیم دَاینتظار دیده گگوم

 

دیشو دَ خَوخوپچیلگ شُودُم ما

 

                       کی ما دیست دَکمر باریکگوم

 

 

 

مه دیوزَده از خودخوروی تُنوگوم

 

                     آرچییزکی بشنوم قد تو نموگوم

 

نادوجایل کلویه گیرد وبرتو

 

                ازدیست هر کودوم کُندوگ کُندوگوم

 

 

امی بیدا رَه از سینه خو موگوم

 

                   برای یـــارنا زدانه خو موگوم

 

شَو وروزاز برای شی در گیریفتوم

 

                     دَ او قَندول وُزگنه خو مو گوم

 

 

الا یار جان تو ره یِنگه خو موگوم

 

                      دَمنِه قُول زن اَبغه خو موگوم

 

کی آشوق بار خودا ما چَن بنالوم

 

                    جای تاشه تورَه خُسته خو موگوم

 

 

پس درگه آمادوم پای تو مالوم

 

                   کی درگه تَنبَه یه تاکی بنالوم

 

اگه یار مه یی درگه رَه واز کن

 

                     سر دستم بگیر دردم دوا کن

 

 

 

بیه کی سر خوره بغل تو بیلوم

 

                      تَی کتوگ بی ملل تو بیلوم

 

تی کتوگ بی مَلل چی باشه

 

                      بَله پیستون یگ چَنگل تو بیلوم

 

 

یِگو را پله خورده تنگ موکونوم

 

                دیل مه باریگه قَد خو جنگ مو کنوم

 

دَ یاد مه در میه کیبرای دیده

 

                    تسلی دیل خوره دَننگ مو کنوم

 

 

 

الا یار جان از تو گیله نکو نُوم

 

                    کَسَه دَ پیش تو وسیله نکنوم

 

امو لبا اگر دَ گیر مه بیه

 

                   قسم خوردم دیگه یِله نکنوم

 

 

کلونگوی کی قَد تو جنگ مو کنوم

 

                  اکو بغل توره پر سنگ مو کنوم

 

بوسه طلب کدی دَمَنه مردوم

 

                  توو خوده فیدای ننگ مو کنوم

 

 

دَرای تو یار ناز دانه بشنوم

 

                        گردون کیل غریبانه بشینوم

 

گردون کیل برای دیدنت گول

 

                         دَشار پیش شفاخانه  بشینوم

 

 

 

رفیق جانم به بهسود است جایم

 

                         مرا از تو جودا کرده خودایم

 

نبودی در جودایی ها روا دار

 

                      شُوده قیسمت کی پیش آمد برایم

 

 

سربام بیلن خَو جای مریم

 

                     جوراب پاشومی دَ پای مریم

 

امی رَه از دیل بیچاره موگوم

 

                      سیتاره گصبا چیشما ی مریم


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط محمد صفدری در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 و ساعت 0:3 |

 

                       دیگه نگو که ما دَ سرتو قاروم

 

قاصد بورو بگو مجال نداروم

 

                        بو زوتربیَیه کِی آل نداروم

 

ازآن روزی کَی با تو آشنا یوم

 

                   به جز عشقت دیگه جنجال نداروم

 

 

دَزی شَو های دیراز خَو نداروم

 

                 کمر  باریگ ســینه لولونداروم

 

اگر یگره بشینوم بیخ دیده

 

                 مادَدیل خو هرگیز کوتَو نداروم

 

 

دَقَد جُوانو مـــــا کس نَدَروم

 

                   جورِ پیچی دیل شیکسته داروم

 

 

مردوم موگه اِی بچه آشوقبازه

 

                  باچه خورو ما کار کس نداروم

 

نیشانی از شیخی پَیزار بیگروم

 

                      صبا رفتَه رای مازار بیگروم

 

سَر خوره خاک کَنوم دَسر رای شی

 

                           شیخی چادَر ریشه دار بیگروم

 

 

ازی دشت سفید قول بالَه موروم

 

               دیده رخصت بیدی سون خانه موروم

 

دیده رخصت بیدی دیل مو دَپس مو

 

                 یکگ بوسه بیدی بور شُود نفس مو

 

 

دَرَی شیو می رَوم نالیده موروم

 

                  سون درگه قلایت دیده موروم

 

سون درگه قلایت دیده دیده

 

                زگریه چشم خود مالیده موروم

 

 

 

ازی آغیل دَاو آغیل نموروم

 

                        دَپیش یار دیل بی دیل نموروم

 

دَپیش یار دیل بی دیل جاییل

 

                     دَ یگ بوسه گردونِ کیل نموروم

 

 

به دایزنگی موری رایت بیگروم

 

                      به دیسمال خاک پایایت بگیروم

 

به دیسمال خاک پایایت چی باشه

 

                     به کاغذ چهره مایت بگیروم

 

 

 

بلای چیشمانای شی رَه بگروم

 

                    به دیدَه خاگ پای شی رَه بگیروم

 

شُوده چَن روز کی روی شی رَه ندیدوم

 

                     دَم شام سررای شی رَه بگیروم

 

 

 

 

صبا خاست خودا دوخَر بیگروم

 

                      خبر از مادرودوختر بگیروم

 

اگه مادر مره دوختر ندییه

 

                      مثال چوب آرچه در بگیروم

 

 

 

ازین جا تا به کابول او بگیروم

 

                      خبر از بچه ی گیزَو بگیروم

 

خبرآمد کِی گیزو بُرد یاره

 

                       به جای یار کهنه نَو بگیروم

 

 

سمند یِرغه گگ یالت بنازوم

 

                      به دور گردنت طَوقی بسازوم

 

اگه اِمشو مَرَه منزیل رسانی

 

                   طیلا رَه او کده نالت بسازوم

صبا گا رفتُوم دَپس هیزوم

 

                  دَرای مه بور شُودود جانانه بیگوم

 

به دیل گفتوم کی یگ بوسه بگیروم

 

                  

خَرون بی خُندَه تا شود دَگندوم

 

 

 

پنای مو دَخودا وچارده ماصوم

 

                   اَلَی بِییه بوری آردی مو سر گو م

 

دَزی قُلا دیگه گوذرو نموشه

 

                 آردومو اوفتدی دَ دان مردوم

 

 

اَلی دیده امروز میمون تو موشوم

 

                تَی دالون شیشته قوربون تو موشوم

 

نِیره چادر خو خندَگگ موکونی

 

                  اَلی صدقه لب ودندون تو موشوم

یکگ از شیو مِیه ما نمی نَخشوم

 

                   بِیِه شی سو یِه نَی پچه شی لَخشوم

 

امی ره از دیل اوگار خو موگوم

 

                   پچه لخشوم ما بلیبور تو موشوم

 

 

آبی نَزو کی ما دوختر تو موشوم

 

                  اگه موردوم خون جیگر تو موشوم

 

آبی مَرَه قَد زدی قَد تال سینجید

 

                   تال سینجید دَ بند دیل مه رسید

 

 

بریشوم وابریشوم وابریشوم

 

                 سیا ما شیو کنوم خودمه بُپوشوم

 

سیا ماشیو کنوم از موی باره

 

                   دوباره چیتِ کوچی رَه نَپوشوم 

 

 

 

خون مه آید نکنید  ما آبَلَــگوم

 

                       چیشیم دَاینتظار دیده گگوم

 

دیشو دَ خَوخوپچیلگ شُودُم ما

 

                       کی ما دیست دَکمر باریکگوم

 

 

 

مه دیوزَده از خودخوروی تُنوگوم

 

                     آرچییزکی بشنوم قد تو نموگوم

 

نادوجایل کلویه گیرد وبرتو

 

                ازدیست هر کودوم کُندوگ کُندوگوم

 

 

امی بیدا رَه از سینه خو موگوم

 

                   برای یـــارنا زدانه خو موگوم

 

شَو وروزاز برای شی در گیریفتوم

 

                     دَ او قَندول وُزگنه خو مو گوم

 

 

الا یار جان تو ره یِنگه خو موگوم

 

                      دَمنِه قُول زن اَبغه خو موگوم

 

کی آشوق بار خودا ما چَن بنالوم

 

                    جای تاشه تورَه خُسته خو موگوم

 

 

پس درگه آمادوم پای تو مالوم

 

                   کی درگه تَنبَه یه تاکی بنالوم

 

اگه یار مه یی درگه رَه واز کن

 

                     سر دستم بگیر دردم دوا کن

 

 

 

بیه کی سر خوره بغل تو بیلوم

 

                      تَی کتوگ بی ملل تو بیلوم

 

تی کتوگ بی مَلل چی باشه

 

                      بَله پیستون یگ چَنگل تو بیلوم

 

 

یِگو را پله خورده تنگ موکونوم

 

                دیل مه باریگه قَد خو جنگ مو کنوم

 

دَ یاد مه در میه کیبرای دیده

 

                    تسلی دیل خوره دَننگ مو کنوم

 

 

 

الا یار جان از تو گیله نکو نُوم

 

                    کَسَه دَ پیش تو وسیله نکنوم

 

امو لبا اگر دَ گیر مه بیه

 

                   قسم خوردم دیگه یِله نکنوم

 

 

کلونگوی کی قَد تو جنگ مو کنوم

 

                  اکو بغل توره پر سنگ مو کنوم

 

بوسه طلب کدی دَمَنه مردوم

 

                  توو خوده فیدای ننگ مو کنوم

 

 

دَرای تو یار ناز دانه بشنوم

 

                        گردون کیل غریبانه بشینوم

 

گردون کیل برای دیدنت گول

 

                         دَشار پیش شفاخانه  بشینوم

 

 

 

رفیق جانم به بهسود است جایم

 

                         مرا از تو جودا کرده خودایم

 

نبودی در جودایی ها روا دار

 

                      شُوده قیسمت کی پیش آمد برایم

 

 

سربام بیلن خَو جای مریم

 

                     جوراب پاشومی دَ پای مریم

 

امی رَه از دیل بیچاره موگوم

 

                      سیتاره گصبا چیشما ی مریم


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط محمد صفدری در سه شنبه بیستم فروردین 1387 و ساعت 23:27 |

نمک شورَه به زخم تازَه ننداز

 

                    مه کی مُردم به شار آوازه ننداز

 

مه کی مُردم به دست خود کفن کن

 

                بـــــه دســــت مردم بــــیگانه ننداز

 

 

 

مه قوربانت شَوُم چادر یکنداز

 

                  به چشمه می رَوی با نَخره وناز

 

شُموکوک زَری مو چوچه ی باز

 

                  شُمو کی آمدی مو کی کدی ناز

 

 

 

مه قوربانت شوم چادر یکنداز

 

                      سون اَو می رَوی بانخره وناز

 

سون اَو روی صابون کفِ موشت

 

                خودا پیرت کند عشقت مرا کوشت

 

آوور دَبله سَرمه چومَه امروز

 

                    بیه شی از نظرمه گومه امروز

 

دَشان مه دیده رَه خویشی موکنه

 

                پـــیش خانه غَـــدر مَردومه امروز

 

 

دیل بیچاره ام نا چار امروز

 

 

                    دیده گولی دَسرمه قارَه امروز

 

پدر روزِ نا چاری رَه نالد

 

                شان مه موشه از مه بیزاره امروز

 

 

 

زمستان رفت وآمد وقت نَوروز

 

                   شبِ هجران فاطو کی شود روز

 

دان دروازه با تو جوره نشسته

 

              مه یارجان از غمت گشتم جگر سوز

 

رفــــیق بـــــی وفا مانند مگس

 

                     می شینه بر سرِزانوی هر کس

 

به دیل گوفتم کی ماو یار تنایی

 

                    دوکان زرگری بوده دَ هرکس

 

 

 

مه قوربانت شَوم ای کورته سور خپوش

 

                                   که جودر می چنی وقت شما خوش

 

که جودر میچنی دانه به دانه

 

                        از دیــــل ماو تو خلاق دانه

 

 

 

مه قوربانت شَوم کورته کتان پوش

 

                              سون اَو می روی وقت شما خوش

 

اللـــــهی مادر پیرت بیمره

 

                      به دستان سفیدت داده چَیجوش

 

 

 

تگو شیو می رَوم من بادیل خوش

 

                       به پیش دیلبر سیمین بنا گوش

 

رسیدم من به مأوای تگو غار

 

                     غم دونیا شُوده کم کم فراموش

 

آوورکی چوم کده موباره باریش

 

                     دَزی خانه ندارم هیچ خواهیش 

دزو خانه کی یار جان نباشه

 

                   اَمو خانه رَ ما می زنوم آتیش

 

 

 

 

الی راستی تویَه یانه کی مَزاق

 

                     صبا حتمی بَخیر موری دَایلاق

 

ایلاق موری بوگوی چَن دیر مو مَنی

 

               بو گی کی پس می یی یار جان دَقیشلاق

 

خودشی رفته بَــــدَر دَ پای ایلاق

 

                             مَرَه پَرتَه کـــده دَکنج قیشلاق

 

دو سِه سیر جودَدَه نیم شی سیا قاق

 

                بو گو کی پس می یی یار جان دَ قیشلاق

 

 

 

 

دَبو تو بُخوره ای شیر و قیماق

 

                           بَلده چار چَپوش موری دَ ایلاق

 

اللهی چار چپوشه گورگ بو خوره

 

                         از ایلاق تا شوی بیی دَقیشلاق

 

 

 

کلو کوتا استه میدونِ آشوق

 

                       همیشه کم آسته دَورون آشوق

 

آشوق الیگو نو خلی غریبه

 

                      یِد کس نَمونه پور سانِ آشوق

 

 

 

مه قوربانت شوم روپیه قطارَگ

 

                            توره دیده نمو گویوم خُوارگ

 

تو عاروس شَوی کی من شاهِ تو باشم

 

                            تــــمام مردمان گوید مــــــبارگ

 

 

 

چی وقت باشه که آردوی موتنا گگ

 

                              جوره بوری دَ مازار خَوالگ

 

بشـــینیم دو بَه دو تـــنهای تــــــنها

 

                     غمای خوره پیش تو بو گوم یکایگ

 

 

 

دیدَه ایلاق موره دیل مه شُوده تنگ

 

                   دیل مه از بار او مو سوزه یگ رنگ

 

دَ مه مالوم شُودَه روزی جودای

 

                  لاظَه لاظَه قَد خود خو مو کونم جنگ

 

 

 

 

دیده شـــیوه شُوده از تولغِه بـــند

 

                           بَله پای دیده مه کوج کده سنگ

 

دیده ناله کده یگ یگ شنیدم

 

                  چیشیم مه پیش شوده جلغه خورو بنگ

 

 

 

 

زِکس پرسیدمش اوضاع و احوال 

 

                           جوابم گفت گل پژ مرده امسال

 

مرادبیگ است در فکر عروسی

 

                           سفر دارد زُبی جان جانب لال

 

 

 

شَو ماتو کی چشما می زَنَه جَل

 

                        الا یــار جــــان بـیا دَ شیــفت بغل

 

جاگه تو بیخ چَلمَه سر بامه

 

                       آیه ظالم تو دیل شی سر تو خامه

 

 

 

ازینجی هَی کَدَه بــورُوم دَکابل

 

                       پیشی با چه لاله طوطی سری پول

 

تاویزی دیل گرمی بیروم بلده شی

 

                         اوره اوزو کـــنوم بَله شانه شـــی

 

 

 

سرپول اَی سر پول ای سر پول

 

                             سِه مثقال طیلا انگو شتر گول

 

خبر آمد کی گول نو کر نداره

 

                             به امید خودا من نوکر گول

 

 

 

عجب دیستای حنا دارد ای گول

 

                         بَچی مَیل جودایی داری ای گول

 

سرو جان مَرَه قوربان خود کو

 

                        اگـــر نــذرخـــودا داری ای گـول

 

 

 

 

قدت با چوب تر می مانه ای گول

 

                           لبت با نیشکر می مانه ای گول

 

بیدی یگ بوسه از دورِ لبانت

 

                    کی داغت بر جیگر می مانه ای گول

 

 

 

دَزو بِیِه بیلن شَیدا شُوم گول

 

                       نخورده آب جوی دریا شوم گــول

 

نخورده آب جوی بیگا وصبا

 

                        به مثل بولــــبول گویا شوم گــول

 

 

 

 

قلا بَله به خنده می روی گـول

 

                         دو ابرویت پَرندَه می روی گول

 

مَرَه موگی کی تو صبری نداری

 

                        نیال صبره تو کنده می روی گول

 

 

 

لچَگ شی تَود دَدَه پیرون شی یشیل

 

                               نَخره کده مِیَه از مَنه آغیل

 

یِگو رایی کی قدشی  تُق موکنو نوم

 

                     به قورو کی نازای شی موکونه سیل

 

 

 

دیده اِســـته شُــوده دَمَنِه آغــیل

 

                         مویا زَنگول زده چیشما سیا قیل

 

مه قــــــوربان بِیَه بِلدار دیده

 

                        غمای شی کار کَدَه بیخی سر دیل

 

 

 

 

مَرَه ازی کـــــلو تـــَنه مه نَیِل

 

                          آتــــیش دَبَله تُـــــــلغه مه نَیل

 

بیا کـــی بیشنی پالو دَ پالو

 

                        غصه دَ دیـــل شاریده مه نَـــِیل

 

 

 

سری کوی بیــــلند آیـــل و مایـــل

 

                       چی بد کردم کی دیل دادم به جاییل

 

کی جاییل کار های جاییلی کد

 

                      خودش رفت و مرا سنگ زیمی کد

+ نوشته شده توسط محمد صفدری در جمعه بیست و ششم بهمن 1386 و ساعت 0:46 |

گول صد برگ تا ویستو یه دوختر

 

              خیراج مُو لگ تُرکستویه  دوختر

 

اگر چَن د یر در خانه بمانه

 

                پیش مادر پدر میمو یه دوختر

 

 

گول آلو گول بو لو یه دوختر

 

                کبو تر بر لب دید گویه دوختر

 

بُورید با مادر دوختر بگوید

 

             دو شو خانه پدر میمو یه دوختر

 

عرقچین سَرَت سِه شاهی کلدار

 

                         بیگانه شُوی نکو غیر از وطندار

 

بیگانه شُوی نکو بیگانه میشی

 

                            پس باچه وطن دیـــوانه میـــــشی

 

 

 

 

 

جـــــــنگ و زدون دنیایی دَ یگ  سر

 

                     غم از تو وتنهای دَیگ سر

 

غم جنجال پَگ شی تیر شیدنی یه

 

                        الی ماتم جودایی دَیگ سر

 

 

مسلمانا سفر دارم دَبَر گر

 

                 نمگ را میفروشم روغن برابر

 

نمگ را میفروشم چیزی نموگوم

 

                 ترا زو می دهم با دست دیلبر

 

 

 

خانه دَپای کیجه ما بَلیخور

 

 

             چادر دَ روی شی پیجه ما بلیخور

 

دَ قد دو خترو جوره نداره

 

             پری دَ پیش شی هیجه ما بلیخور

 

امــــو بِیــــه تیاغه مــا بلیخور

 

                امو وُنگه چیراغه مــا بَلیخور

 

کی آشوق دردِ چشــمانش نبینه

 

               پَغَچی دَمــــا غه مابلیــــــــخور

 

 

 

چادر باد گلونه ما بلیبور

 

                    شیشته  تی دالونه ما بلیبور

 

دَراه گشتو کلو نَخره مو کونی

 

                  ناز و نخره کلونه ما بلیبور

 

 

جُوان گندوم رنگه ما بلیبور

 

                   پِیچه وَلنگ ولنگه ما بلیبور

 

دیل آشوق الیگو از برایشی

 

                مَلنگه وا ملنگه ما بلیبور

 

 

 

امو آشوق مجازه ما بلیخور

 

                  سری آشوق دَ نازه ما بلیخور

 

واده دَدَه دوهفته پاس می یایه

 

              وادِه دورو دیرازه ما بلیخور

 

 

 

 

آغیل روی درویه ما بلیخور

 

              کی یارمه لب جویه ما بلیخور

 

کی یارمه لب جویه کالا موشویه

 

              چادرشی گیرد رویه ما بلیخور

 

 

 

شیخی چادرشی کشاله ما بلیخور

 

            شیخی کومه شی خاله ما بلیخور

 

شیخی کومه شی خال باشه نباشه

 

                پیشی دندون شی شاله ما بلیخور

 

        چادر باد گولونه مابلیخور

 

                      شیشتِ تَی دالونه ما بلیخور

 

دَرا گشتو کی نَخره گگ موکونی

 

                     نازو نخره کلونه  مابلیخور

 

 

بِیِه بالای قیله مابلیخور

 

                   مویای شی  کج وکیله مابلیخور 

 

دَزی قولا نیه کس ادلی شی

 

                  آغــــــه ازی آغیـــــله ما بلیخور

 

 

پیکی شی پوشت قاشه ما بلیخور

 

                    پیستون شی زوله آشه ما بلیخور

 

آشوق شی یگ موگه چارده می ناله

 

                     امو دیستای رواشه ما بلـــیخور

 

 

 

رایگ بـــند بَله رَه مــا بــلیخور

 

                       با چه اطلس کُوله رَه مابلیخور

 

باچه اطلس کُوله بِیِه شی خوبه

 

                        امو شیخگ بِیَه رَه ما بلیخور

 

 

شــــفای دردِ دیــله ما بلیخور

 

                       دوای دردِ ســـیله ما بلیخور ر

 

بیه قاشِ ســـــیای پلته پلته

 

                    پِیــچه شی کــج وکـــیله ما بلیخور

 

 

 

نوربند نَقل کدِه توره ما بلیخور

 

                        گردو بغل کدِه تورَه بلیخور

 

هرچن موگوم ما کی میمون تو شوُم

 

                  وادِه دیــــلمَل دَ  دِه تورَه بلیــــخور

 

 

دوچشم مستانه یارَ ه مابلیخور

 

                       کلدار بَله سینه  یاره مابلیخور

 

کلدار بله سینه یار دانه دانه

 

                      بـــــِیِه ی وُز گنِه یاره بلیخور

 

 

 

از درگه بورشودِه یاره بَلیخور

 

                   نَرمگ نَرمگ گشتِه یاره بلیخور

 

چادر ریشه دار بند شُود دَجنگل

 

                       که جنگل تَودَدِه یارَه بَلیخور

 

سرِ تَندور شیشته توره بلیخور

 

                     سولگگ خندیده توره بلیخور

 

به دیل گوفتوم کی یگ بوسه بگیرم

 

                  «نکوپَس کو» گوفتِه توره بلیخور

 

 

 

کوجا مــــوری دم افـــتو پَرا پَر

 

                      کوجا موری عزیز دَم برابر

 

بـــِیَه کـــی ما تو یکجا بشینیم

 

                      امــی دونیا نمــی مانه سَراسر

 

 

 

کومِه بولول بینی پامَه بلیبور

 

                    آشـــوقـــی  تَــی بادامــه بلیبور

 

آشوق از یگدیگر کوتا نموشه

 

                   جــــور پرسانی و پیغامه بلیبور

 

 

بپر سیدم من از یکدانه ی دور

 

                   ماصومه جان بَچی نامد دَ غو جور

 

خــــبر آمد کی افتاده دَ جاگه

 

                 سرِ  تیاغ می گرده نَو شُوده جور

 

 

اگر یادت کنم دردم شَود زور

 

                      فرا موشت کنم چشمم شَوَد کور

 

تو میدانی نکردم بی وفایی

 

                     وفــا دار تــو هســـتم تا لب گور

 

 

شُوده چَن دیر ندیدم ما دیده ره

 

                       ماکم گرفتِم لبِ او خنه رَه

 

دردِه دیل دَکس مالوم نموشه

 

                      از اوف ناله زله کدِم خودا رَه

 

 

دوستان گرامی لطفاْ برای مشاهد کامل از دوبیتی

 

ردیف (ر) بر روی ادامه مطلب کلید کنید

 

متـــــــــــــــــــــــشکرم  

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط محمد صفدری در دوشنبه هشتم بهمن 1386 و ساعت 13:55 |

مه قربانِ سفید بند دستَت 

 

                     به طویخانه موری دَریَه به دستَت

 

به طوی خانه موری سر خیل زنها

  

                  مه قوربانِ دل آشق پرستت

 

 

 

به قوربان اَزو چیشمان مَستَت

 

                         لبِ جوی آمدی کوزه به دستت

 

لب جوی آمدی دستارَه شوشتی

 

                       یکگ بوسه ندادی ماره کوشتی

 

 

 

مَه قربان ازو قاشِ کَمندت

 

                      بزن چار گول دَمو بینی بیلَندت

 

بزن چارگول کِی رسم آشوقانه

 

                     مه قربان طومار وبازوبندت

 

 

 

شیَوه شیَوه موروم دیستا پس پوشت

 

                      هوای دختر یاقوب مَرَه کوشت

 

الا یاقوب تورَه دانیم خودایتو

 

                     دیل مَرَه کََنده بوردَه دوخترایت 

 

 

 

 

هواگرمه تفتِدیل مَرَه کوشت

 

                   هوای دوختر عادیل مرا کوشت

 

کِی آشوق دردِچشمانش نبینه

 

                 اَمو گشتار کج وکیل مرا کوشت

 

 

 

عزیم من به قربان اُ ماغت

 

                   به قوربان کمر پور یراغت

 

به حق شاهی مردان زینده باشی

 

                 اگه رفتی زکی گیرم سراغت

 

 

بِیَه بیلدارِکوتای تومره کوشت

 

                       ناز کدونای بیجای تومره کوشت

 

روزی دوراه کالا بدل موکونی

            

                     بدل کدونِ کالای تو مره کوشت

 

 

دوتا دختر از رایِ شیوه می رفت

 

                    به باغستا برای میوه می رفت

 

به باغستان برای میوه تر

 

                   برای بچه بی خانه میرفت

 

 

 

یکگ دوختر بسوی قبله میورفت

 

                  انارش گمشده پالیده میورفت

 

انارش گمشده یارش گیریفته

 

                  ازدیست یار بد نالیده مورفت

 

 

 

   

مه قوربان دوچشمان عقیقت

 

                       سونِ ما سَیل نکو می شُم رفیقت

 

سون ماسیل نکو ناجورمی شی

 

                      اگه ناجور شَوی می شُم طبیبت

 

 

 

رسیدم بر سر کوتل خاکباد

 

                 که لیلا چادرش رامی زنه باد

 

بُورید از مادر لَیلا بپرسید

 

                که لیلا آدمی یه یا پریزاد

 

 

 

آموم روزی کی یارمه مَدگوآو داد

 

                   سون شی کی تُق کَدوم نول خوره توداد

 

پدر کارِی آشوقی ره نالد

 

                 ازشی گیله کدُوم دیسمال نَوداد

 

 

 

رسیدم برسر کوتل شمشاد  

 

                   لاته سر شیری رَه میزنه باد

 

آمومَردوم موگه یار جان پَریه

 

                خودشی پری آبه شی آدمیزاد

 

 

دوتا جوان موره ازبله شیگاد

 

                 دَشان مویگ شی قنده یگ شی نُباد

 

نیشانی بوگویم کسی نفامه

 

              چادر یارماره مولگنه باد

 

 

 

 

خیل کوچی عجایب رازداره

 

                              میانش دوختر طناز داره

 

بَله وُسکَت خوروپیه جیل موکونه

 

                           به هر کوه وکمر آوازه داره

 

 

 

زمانه در حَقَم بی حد سیتم کد

 

                         جودا از فاطمه جان قیسمَتم کد

 

وگرنه او کوجا وبی وفایی

 

                          اول حُسنیه ودوم قَدم کرد

 

 

 

 

پیش قَلا زُبی خَمیازه می کرد

 

                    نیزا کد غمزه بی اندازه می کرد

 

چو گول اِستاده در بالای چشمه

 

                      دیل وجان جوانان تازه می کرد

 

زُبی جان چادر نیلی الو کرد

                  

                     روزی روشونه سَرمه مثل شَو کرد

 

زحولی تادَمِ در وازه آمد

 

                  اوره آشوق خیال ماه نَو کرد

 

 

 

 

شیرن جانم به دالان بخیه میکرد

 

                        به هر سوزن هزاران نخره میکرد

 

خوداوندا مرا تاری می ساختی

 

                   به لب می زد به سوزن نیفه میکرد

 

 

دوتا دوختر دَآسیه آرد میکرد

 

 

                         زدست بی شویی فریاد میکرد

 

اگه سال دیگه شویی بیافد

 

                    امو موشتگ خورَه خیراد می کرد

 

 

 

 

شیرن جانم زدَی خانه علف برد

 

                      سبحان اللــه دودندانش صدف بود

 

بَه دیل گوفتوم یکگ بوسه بیگروم

            

                     به دَورش مردومان نا خلف بود

 

 

نمی دانم خوداکَدیاقضاکَد

     

                         اَمی کاراره آغه بی صلاکد

 

فاطو دوختر نوربند وکری بود

 

                       اوره مسافر قُل دیگا کَد

 

 

 

خودا ماوتوره پیدانموکد

 

                    اگه پیدا کَدودآشنا نموکد

 

اگه آشناکدود یکدل نه صددیل

 

                   خودا ماوتوره جودانموکد

 

 

 

 

پدردیل پدردیل نالد

 

                  پیش آشوق گردو کیله نالد

 

مَنه آشوق موشه کارای بسیا ر

 

                     پدر مردوم بخیله نالد

 

 

 

دوستان گرامی لطفاْ برای مشاهد کامل از دوبیتی

 

ردیف (ت ) و ( د) بر روی ادامه مطلب کلید کنید

 

متـــــــــــــــــــــــشکرم  

 

  


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط محمد صفدری در چهارشنبه سوم بهمن 1386 و ساعت 0:27 |

 

خوداجان بال پر می دادی مارا   

 

                ازی کوتل گورذَر می داد مارا

 

ازی کوتل گذَ ر آسان نمو شه       

                   

                    ز یار جانم خبر میدا دی مارا

 

 

 

آشوقی  از هوا اندا ختی مارا     

     

                  دَ دِ ردِی به دوا اندا ختی مارا

 

دَدردِی بی دوا خود مه طبیبم 

              

                    دَ چنگِ صد بلا اندا ختی مارا

 

 

 

دیلم رفته نمی تانٌوم دِرَ ورا

 

                        بیگروم دخترِ ار باب نَوا را  

 

اگر ار باب نَوا دختر ندیَه   

 

                       بیگرم و سایه یِ باغِ تَگو را  

 

 

 

زدم قمچین رها کردم  جلَو را    

 

                         بیگرم دختر اربابِ نو  را  

 

 

 

 

بلِه  دالو تَیِ دالو نیسایه   

 

                          عجب آدمِ رَو رو شونَه نیسا

 

 

 

بلِه دا لو آو پاشی کَونم ما 

 

                          نیسا بیَه بَغَل کَشی کَنوم ما

 

به چشمه آمدی شوشتی تو کالا

 

                         غریبان را نم سازی دیل آسا

 

 

 

سر آر چه سر آرچه گولِ ما  

 

                          بیلَن بالا وکیل پیچَه گولِ ما

 

اَ می رَه از دیل بیچاره موگوم   

 

                          اَکو بیا پِس دَر چَه گولِ ما

 

 

 

دانِ در گِه تو پَیرَه کَنوم ما

 

                 قُلف در گه توره میده کَنوم ما

 

بُپا لوم جای توره پیدا کَنو ما

 

                   سر سینه تو  قند مَیده کَنوم ما

 

 

 

سر بامَت جَم جوشَه گولِ ما

                  سر و گردو قِران پوشَه گول ما

 

اگر یگ شَو سر سینه بخوا بم 

 

                       غم دو نیا فرا موشه گول ما

 

 

 

از در گه بور شُودی ناز کو گل ما 

 

                      مَرَه دیدی بغل واز کو گول ما

 

مردوم تٌُهمد کده بَلِه مو آردو       

 

                       تهمدِ مردومه راس کو گول ما

 

 

 

تورَه دیدُم و دیل بیرو شُو دم ما

 

                   گندوم وُری اَ لَی بیریو شُو دم ما

 

دیل و جیگر مَررَه اَتیش گیرفته    

 

               چوب اَرچه وُری سو ختوشُودوم ما  

 

 

 

صباخَست خودالَی لَی مُورم ما

 

                   شیوِه توغری دَاَشَترلَی مُروم ما

 

دَ اشترلی دیگه کاری نداروم 

 

                    خانه قوربو پسِ زَمَی مُورم ما

 

 

 

عجب کُوله مودوزَه دیلبر ما  

 

                     تمامش بَخیه و جوبه سرِ ما

 

به حق سورۀطاها و یاسین  

 

                    کِی دردِ شصت نبینه دیلبر ما

 

 

 

غصَِه از تو خورده تا موشودم ما

 

                  نقلِ هر گوشه ی دید گو شودِم ما

 

در تو جو نَمرگ یِد ما لوم نمو شه

 

                      دَ دان هر رزه نا دو شو دِم ما

 

 

 

اَلیگو پیر شُودِم پیر شُودِم ما  

 

                    گیر فتار شکم ناسیر شو دم ما 

 

گیر فتارشکم ناسیر جایل

 

               از زندَگی خو پَگ دیلگیر شودم ما

 

 

 

 

پِچه سیایخورَه سفیدکَدِم  ما

 

 

 

                      سررایتو شیشتَه امید کدِم ما 

 

سر لوج پایلوج قوران بغل دویدم    

 

                         سیدمُلا پیش تو قاصد کدِم ما

 

 

 

سر کویِ بیلن هَی هوی کَنوم ما  

 

                        سیتا ره ریزَه گَگه کوی کَنو ما  

 

سیتاره ریزه گگه پالو ما تَو   

 

                    مرا از عشق تو کی می بره خَو

 

 

 

 

دَزی خانه چطور گوذرکنوم ما

 

                      خانه بی آشوق بیرو کنونم ما

 

مَرَه از درگه بور شُودُنمی له   

 

                       اِی شویه زیندَه قَبرستو کَنوم ما

 

 

 

 

سرِ ساکو پَیَگ پَیَگ کَنو ما   

 

                         قد دیدِه بُلجه ره یگ کَنوم ما

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط محمد صفدری در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386 و ساعت 2:14 |


Powered By
BLOGFA.COM


دوبیتی های هزاره گی محمد صفدری


وبلاگ دوبیتی UK Grand WINNER!!