دوبیتی ردیف ( ز) ( ش ) و ( ل )
نمک شورَه به زخم تازَه ننداز
مه کی مُردم به شار آوازه ننداز
مه کی مُردم به دست خود کفن کن
بـــــه دســــت مردم بــــیگانه ننداز
مه قوربانت شَوُم چادر یکنداز
به چشمه می رَوی با نَخره وناز
شُموکوک زَری مو چوچه ی باز
شُمو کی آمدی مو کی کدی ناز
مه قوربانت شوم چادر یکنداز
سون اَو می رَوی بانخره وناز
سون اَو روی صابون کفِ موشت
خودا پیرت کند عشقت مرا کوشت
آوور دَبله سَرمه چومَه امروز
بیه شی از نظرمه گومه امروز
دَشان مه دیده رَه خویشی موکنه
پـــیش خانه غَـــدر مَردومه امروز
دیل بیچاره ام نا چار امروز
دیده گولی دَسرمه قارَه امروز
پدر روزِ نا چاری رَه نالد
شان مه موشه از مه بیزاره امروز
زمستان رفت وآمد وقت نَوروز
شبِ هجران فاطو کی شود روز
دان دروازه با تو جوره نشسته
مه یارجان از غمت گشتم جگر سوز
رفــــیق بـــــی وفا مانند مگس
می شینه بر سرِزانوی هر کس
به دیل گوفتم کی ماو یار تنایی
دوکان زرگری بوده دَ هرکس
مه قوربانت شَوم ای کورته سور خپوش
که جودر می چنی وقت شما خوش
که جودر میچنی دانه به دانه
از دیــــل ماو تو خلاق دانه
مه قوربانت شَوم کورته کتان پوش
سون اَو می روی وقت شما خوش
اللـــــهی مادر پیرت بیمره
به دستان سفیدت داده چَیجوش
تگو شیو می رَوم من بادیل خوش
به پیش دیلبر سیمین بنا گوش
رسیدم من به مأوای تگو غار
غم دونیا شُوده کم کم فراموش
آوورکی چوم کده موباره باریش
دَزی خانه ندارم هیچ خواهیش
دزو خانه کی یار جان نباشه
اَمو خانه رَ ما می زنوم آتیش
الی راستی تویَه یانه کی مَزاق
صبا حتمی بَخیر موری دَایلاق
ایلاق موری بوگوی چَن دیر مو مَنی
بو گی کی پس می یی یار جان دَقیشلاق
خودشی رفته بَــــدَر دَ پای ایلاق
مَرَه پَرتَه کـــده دَکنج قیشلاق
دو سِه سیر جودَدَه نیم شی سیا قاق
بو گو کی پس می یی یار جان دَ قیشلاق
دَبو تو بُخوره ای شیر و قیماق
بَلده چار چَپوش موری دَ ایلاق
اللهی چار چپوشه گورگ بو خوره
از ایلاق تا شوی بیی دَقیشلاق
کلو کوتا استه میدونِ آشوق
همیشه کم آسته دَورون آشوق
آشوق الیگو نو خلی غریبه
یِد کس نَمونه پور سانِ آشوق
مه قوربانت شوم روپیه قطارَگ
توره دیده نمو گویوم خُوارگ
تو عاروس شَوی کی من شاهِ تو باشم
تــــمام مردمان گوید مــــــبارگ
چی وقت باشه که آردوی موتنا گگ
جوره بوری دَ مازار خَوالگ
بشـــینیم دو بَه دو تـــنهای تــــــنها
غمای خوره پیش تو بو گوم یکایگ
دیدَه ایلاق موره دیل مه شُوده تنگ
دیل مه از بار او مو سوزه یگ رنگ
دَ مه مالوم شُودَه روزی جودای
لاظَه لاظَه قَد خود خو مو کونم جنگ
دیده شـــیوه شُوده از تولغِه بـــند
بَله پای دیده مه کوج کده سنگ
دیده ناله کده یگ یگ شنیدم
چیشیم مه پیش شوده جلغه خورو بنگ
زِکس پرسیدمش اوضاع و احوال
جوابم گفت گل پژ مرده امسال
مرادبیگ است در فکر عروسی
سفر دارد زُبی جان جانب لال
شَو ماتو کی چشما می زَنَه جَل
الا یــار جــــان بـیا دَ شیــفت بغل
جاگه تو بیخ چَلمَه سر بامه
آیه ظالم تو دیل شی سر تو خامه
ازینجی هَی کَدَه بــورُوم دَکابل
پیشی با چه لاله طوطی سری پول
تاویزی دیل گرمی بیروم بلده شی
اوره اوزو کـــنوم بَله شانه شـــی
سرپول اَی سر پول ای سر پول
سِه مثقال طیلا انگو شتر گول
خبر آمد کی گول نو کر نداره
به امید خودا من نوکر گول
عجب دیستای حنا دارد ای گول
بَچی مَیل جودایی داری ای گول
سرو جان مَرَه قوربان خود کو
اگـــر نــذرخـــودا داری ای گـول
قدت با چوب تر می مانه ای گول
لبت با نیشکر می مانه ای گول
بیدی یگ بوسه از دورِ لبانت
کی داغت بر جیگر می مانه ای گول
دَزو بِیِه بیلن شَیدا شُوم گول
نخورده آب جوی دریا شوم گــول
نخورده آب جوی بیگا وصبا
به مثل بولــــبول گویا شوم گــول
قلا بَله به خنده می روی گـول
دو ابرویت پَرندَه می روی گول
مَرَه موگی کی تو صبری نداری
نیال صبره تو کنده می روی گول
لچَگ شی تَود دَدَه پیرون شی یشیل
نَخره کده مِیَه از مَنه آغیل
یِگو رایی کی قدشی تُق موکنو نوم
به قورو کی نازای شی موکونه سیل
دیده اِســـته شُــوده دَمَنِه آغــیل
مویا زَنگول زده چیشما سیا قیل
مه قــــــوربان بِیَه بِلدار دیده
غمای شی کار کَدَه بیخی سر دیل
مَرَه ازی کـــــلو تـــَنه مه نَیِل
آتــــیش دَبَله تُـــــــلغه مه نَیل
بیا کـــی بیشنی پالو دَ پالو
غصه دَ دیـــل شاریده مه نَـــِیل
سری کوی بیــــلند آیـــل و مایـــل
چی بد کردم کی دیل دادم به جاییل
کی جاییل کار های جاییلی کد
خودش رفت و مرا سنگ زیمی کد
با عرض سلام خدمت تمامی عزایزانی که مارا یاری کردند تا بتوانم غزل های ناب هزارگی را در خدمت شما عزیزان قرار دهم